Polska sztuka / Malarstwo / Gotyk

  • Opublikowano:

    2007-01-21
  • Odsłon:

    577

Szkoła krakowska

Malarstwo gotyckie występuje od około roku 1300, głównie jako malarstwo ścienne. W XV w. rozwija się malarstwo ołtarzowe i sztalugowe. Początkowo panował tzw. styl "miękki". Wyróżniali się malarze ze szkoły małopolskiej łączący cechy rodzimej sztuki z wpływami bizantyjskimi i włoskimi. Za panowania Władysława Jagiełły powstały wykonane przez ruskich malarzy malowidła ścienne o cechach bizantyjsko-ruskich.
Od połowy XV w. wysunęła się na czoło szkoła krakowska (działali tu Mistrz Pasji Dominikańskiej, Mistrz Ołtarza Tuchowskiego, Mistrz Chórów - twórca malowanych skrzydeł ołtarza Św. Trójcy w katedrze na Wawelu), która oddziałała też na sztukę Wielkopolski; w malarstwie Pomorza zaznaczył się wpływ Niderlandów.

Charakterystycznym dla szkoły krakowskiej jest ołtarz św. Katarzyny Sieneńskiej z Muzeum Narodowego w Warszawie.

Szkoła krakowska w architekturze gotyku poza strzelistością i lekkością budowli wprowadziła mury z czerwonej cegły uzupełnianej kamieniem.
Ukształtowana w Małopolsce "szkoła krakowska" zaczęła dominować w architekturze wszystkich ziem polskich. Przykładem może być tutaj trójnawowa bazylika w Gnieźnie.

Obok "Misericordia Domini ze Zblitowskiej" z 1450 r. znajduje się obecnie w Muzeum Diecezjalnym w Tarnowie

Reprodukcje - http://www.malarze.com